Gedoopt in de kerk omdat...

Lees hier waarom Renate en Dick hun dochter Godelieve lieten dopen in de Noorderkerk

'Deze keer was dopen helemaal niet vanzelfsprekend', vertelt Renate van Beynum-Moerdijk over de doop van dochter Godelieve Charlotte Elisabeth Moerdijk. Samen met haar man Dick reden ze duizend kilometer om hun kind te laten dopen in de Amsterdamse Noorderkerk.

'Bij de geboorte van onze eerste dochter Josephine was dopen voor ons een logische stap', gaat Renate verder. 'We waren lid van de Noorderkerk en voelden ons daar erg thuis. Toen ons kind werd geboren, wilden we haar op laten nemen in die gemeenschap en toewijden aan God. De doop is daar het feestelijke moment voor.'
Ruim een halfjaar geleden verhuisde het gezin Moerdijk naar Zwitserland voor hun werk. 'Dat was een grote stap, maar we keken er erg naar uit.' Het gezin vond een huis, nieuwe vrienden en een kerk waar ze zich thuisvoelden. 'We wisten dat in onze nieuwe gemeente geen kinderen gedoopt worden. Ze kennen alleen de gelovigendoop voor volwassenen.'

Dubbele belofte
'Toen hebben we een tijd bewust nagedacht over wat dopen nu echt voor ons betekent. Het is nogal wat om naar een andere gemeente te gaan om een kind te laten dopen. Zeker als dat betekent dat je er een enorme afstand voor moet reizen. Uiteindelijk kozen we met overtuiging voor een doopdienst in ons oude thuis in de Noorderkerk.
'Een geboorte is een emotioneel moment, je krijgt dan een kind van God. Heel wonderlijk. We zien de doop als een dubbele belofte. Aan de ene kant beloven wij als ouders dat we Godelieve bij God zullen brengen. Dat we met haar de Bijbel zullen lezen, bidden, samen zullen zingen en haar vertellen over ons geloof in Jezus Christus, die voor ons gestorven is en opgestaan en ons leven leidt.
Aan de andere kant is dopen enorm ontspannend, omdat God via de doop zegt dat Godelieve bij Hem mag horen. Hij wil Zijn naam aan die van haar verbinden. Dat besef hebben we nu zo veel meer gekregen!
Juist bij de kinderdoop beseffen we dat God begint. Hij neemt de eerste stap en nodigt een kind uit, ook al snapt ze het nu zelf nog niet. Dat raakt ons diep. En daar hebben we zeker een reis van duizend kilometer voor over.'  
uit: Kerk in Mokum, nummer 5, 2010

Lees hier waarom Jelka zich liet dopen in de Westerkerk

'Er ging een ‘wow-gevoel’ door de kerk toen ik gedoopt werd’, zegt Jelka (55 jaar) stralend halverwege ons gesprek. ‘Op het moment dat de dominee het water over mijn gezicht plensde, scheen er letterlijk een zonnestraal op mijn voorhoofd. ’Op 28 maart 2010, Palmpasen is Jelka gedoopt en heeft ze belijdenis gedaan in de Westerkerk. ‘Het ging in één moeite door.’

Vorig jaar ging Jelka Jungslager samen met Gied - nu haar man, toen nog haar vriend - in Amsterdam op zoek naar een ‘eigen dominee’. ‘De aanleiding voor deze wens was heel praktisch. Gied en ik wilden graag tijdens een kerkdienst trouwen in het kerkje in Den Hoorn op Texel. Gied heeft me daar ten huwelijk gevraagd. We mochten daar alleen trouwen als we een eigen dominee mee zouden nemen.’
Die vonden ze in de Westerkerk. Na een ontmoeting nodigde dominee Oosterwijk Jelka en Gied uit voor de cursus Hoofdlijnen van het Christelijk geloof. Een spannende uitnodiging, omdat Jelka de antwoorden op het mysterie van het leven vindt in de antroposofie. ‘Ik ervaar mezelf wel als onderdeel van God, als een onmisbaar schakeltje. Maar in de kerk wordt vaak gesproken over God als iets buiten jezelf om. Iets wat je moet vrezen.’
Dominee Oosterwijk was dan ook benieuwd of ‘de kerk niet te klein’ voor Jelka’s antroposofische opvattingen zou zijn. ‘Ik begreep haar vraag en heb soms mijn bedenkingen bij wat er in de kerk gezegd en vooral gezongen wordt. Maar toch voel ik me thuis in de kerk. Iets groters dan mezelf wordt aangeroepen, zodat ik onderdeel ga uitmaken van een groter geheel. Het voelt alsof mijn pad wordt bijgelicht.’
Jelka heeft haar doop en belijdenis dan ook ervaren als een heel intiem moment tussen haar en God. En als een stap om vol vertrouwen het leven in te gaan. ‘Als je slaapt of dood bent, ben je opgenomen in een groter geheel. Dan geef je je vol vertrouwen over. Ik heb God tijdens deze kerkdienst gevraagd of ik dat vertrouwen ook overdag mag voelen, als ik wakker ben.’
Zonder vooroordelen heeft Jelka de weg van de doop en belijdenis onderzocht. ‘Vooroordelen houden je van zoveel dingen weg. Juist door mijn eigen naïviteit ben ik nu onderdeel van een groter geheel geworden. En onderweg ga ik het steeds meer menen.’
uit: Kerk in Mokum, nummer 10, 2010