Hanna Verboom: Kerst is voor mij een ijkpunt

  • Berichtcategorie:Kerstnieuws

‘Wat doe jij met kerst?’ Die vraag is het thema van de kerstcampagne van de Protestantse Kerk Amsterdam dit jaar. Actrice, fotomodel en sociaal ondernemer Hanna Verboom (38) hoeft daar niet lang over na te denken. Met kerst komt de hele familie bij elkaar bij oma.

De familieleden komen van heinde en ver – het reizen zit de Verboompjes in het bloed. Dat is ook de reden dat Hanna een groot deel van haar jeugd in Afrika heeft doorgebracht. Haar ouders deden ontwikkelingswerk in Oost-Afrika, uitgezonden door de christelijke organisatie Agape. ‘Met de romantiek van een witte kerst ben ik dus niet opgegroeid’, legt ze uit. ‘Sinterklaas kwam aan in een wankel bootje op het Victoriameer, omringd door Nijlpaarden!’ Nu ze zelf een gezin heeft, haalt ze de schade in. ‘Ik ben juist zo’n romanticus. Kom maar op met de kerstversiering!’ Maar in wezen gaat het haar toch om het samenzijn. ‘Ik kom uit een grote, hechte familie. Kerst is ons ijkpunt. Dan nemen we echt de tijd voor elkaar.’

Geven, verbinden, actie

Hanna studeerde filosofie en economie, wisselde naar de toneelschool, werd fotomodel en actrice. Ze kreeg bekendheid bij het grote publiek als presentator van Top of the Pops en in diverse speelfilms en tv-series, zoals De Co-assistent en Feuten, over het rauwe studentenleven bij het corps. Toch miste ze op een gegeven moment diepgang en betekenis in haar leven. ‘Dat kan ook bijna niet anders met zo’n opvoeding.’ Ze richtte Get it Done op, een organisatie die kleinschalige hulpprojecten in het buitenland – en tegenwoordig ook in Nederland – realiseert. Hanna: ‘Je kunt moedeloos worden van de grote vraagstukken waar we als samenleving voor staan. Met Get It Done willen we een positieve beweging in gang zetten. Iedereen kan meedoen. Het principe van Get it Done is: geven: ontdek waar je kracht ligt, verbinden: ontmoet verrassende anderen en actie: kom in beweging.

Ons grootste probleem is disconnectie; we voelen ons niet meer voldoende verbonden met ons zelf en met de wereld om ons heen

Het aantal deelnemers groeit en ondanks corona werd er in de afgelopen maanden van alles op touw gezet. Van het inzamelen van geld voor een project in de sloppenwijken van Kampala en het initiatief voor een petitie om rouwverlof mogelijk te maken tot een kleinschalig project in Uden voor scholieren die geen stage kunnen vinden. ‘Veel jonge mensen zijn op zoek naar antwoorden op de grote levensvragen: wie ben ik en waarom leef ik? Dat is denk ik ook de reden dat maatschappijkritische bewegingen veel jongeren aantrekken. Die strijd is zeker nodig. Toch denk ik dat het uiteindelijk niet alleen gaat om de milieucrisis of de kloof tussen arm en rijk. Ons grootste probleem is disconnectie. We voelen ons niet meer voldoende verbonden met ons zelf en met de wereld om ons heen. We jakkeren maar voort en vinden nergens lang voldoening in, omdat we te weinig ruimte maken voor de verbinding. Het helpt als je dat af en toe wél probeert, de smartphone even uitzet, écht luistert naar jezelf en de stilte toelaat.’

Zelfacceptatie is cruciaal
Met haar man en twee kinderen en haar werk als sociaal ondernemer lacht het leven haar toe en dat ervaart ze als heel bijzonder. Want het was niet altijd zo. Ze had vanaf haar tienerjaren lange tijden van somberte en depressie. Op haar 21e werd de diagnose gesteld. Ze bleek een bipolaire stoornis te hebben. Haar omgeving waarschuwde haar er niet voor uit te komen, wat ze dan ook lange tijd niet deed. ‘En dan te bedenken dat ruim 40 procent van ons te maken krijgt met psychische klachten. De meesten praten er niet over, terwijl verbinding en zelfacceptatie juist zo cruciaal zijn om ermee te leren omgaan.’ In 2020, toen ze zwanger was van haar tweede kind, besloot ze het zwijgen te doorbreken. Samen met psychiater Dirk de Wachter, auteur van onder meer De kunst van het ongelukkig zijn, maakte ze Uit de schaduw, een documentaire over leven met een psychische aandoening. ‘Het maken van de documentaire was voor mij een belangrijke stap om deze kant van mezelf te accepteren. En ik kreeg overweldigend veel lieve, steunende reacties. Heel veel mensen herkenden zich in mijn verhaal. Ik voel me er niet meer alleen in staan.’

Met de handen open

Bidden, mediteren, je overgeven aan muziek of beeldende kunst – er zijn volgens Hanna veel manieren waarop je tot jezelf kunt komen. ‘Het is in de stilte dat we dingen verwerken, ideeën krijgen, maar ook: leren berusten in wat is. We leven in een maatschappij waarin altijd de zon moet schijnen. Maar dat is alleen in de woestijn zo en daar leeft niets. We durven niet uit te komen voor onze rafelrandjes. Als ik één ding van Dirk de Wachter heb geleerd, is het dit: omarm wat er is, ook je ongeluk, ook wat er niet goed gaat. Integreer het in je leven, maak er je levenshouding van.’ In een online workshop voor twintigers voor het jongerenplatform HolyHub noemt ze het ‘met de handen open’ leven. Om uit te leggen wat ze daarmee bedoelt, balt ze haar handen tot vuisten: ‘We leven vaak heel krampachtig, met onze handen dicht: het leven moet mij dit en dat geven, ik heb er toch recht op? Dat deed ik ook lange tijd. Tot ik een paar jaar geleden op reis in Zuid-Afrika een merkwaardige ervaring had. Tijdens een autorit stak ik mijn handen uit het raampje, zoals je wel vaker doet als het warm is. Ineens kwam er een stem in me op, noem het God, die tegen mij zei: hou op met van alles eisen! Als je je handen opent, krijg je wat voor jou bedoeld is en kun je loslaten wat niet bij jou hoort.’ Na een korte stilte: ‘Leven met je handen open is mijn levensmotto geworden. Ik ervaar dagelijks dat het werkt.’

Als je je handen opent, krijg je wat voor jou bedoeld is en kun je loslaten wat niet bij jou hoort

Hanna is opgegroeid in een christelijk gezin. Haar grootouders zijn oprichters van Brandaris, een levendige evangelische gemeente in Rotterdam. Ze staat nog steeds positief tegenover de kerk, ook al is ze er niet vaak meer te vinden. ‘De kerk is een van de weinige plekken waar je allerlei verschillende mensen ontmoet, dwars door bubbels heen. Het is ook een plek waar verhalen klinken. Bijbelverhalen, elkaars verhalen. Verhalen brengen ons tot het wezenlijke.’ Daar haakt Hanna’s andere sociale onderneming bij aan, Cinetree, een platform voor films en documentaires ‘met een goed verhaal’. Hanna: ‘In de verhalen die we elkaar vertellen, ontstaat er verbinding, met elkaar, met de wereld. Die verbinding is voor mij een stukje hemel op aarde, de kern van wat we God noemen.’

 

Tips voor een zinvolle kerstperiode:

Zin in meer verdieping in je leven? Vind het op holyhub.nl

Zin in een goede film in de kerstperiode: probeer het gratis uit op cincetree.nl

Zin om in actie te komen? Kijk dan eens op getitdone.nl

 

Dit artikel verscheen eerder in Kerk in Mokum, december 2021.

Tekst: Mirjam Nieboer
Foto: Sandra Haverman