Saamhorigheid – Martijn van Leerdam

  • Berichtcategorie:Column / Corona

Auteur: Martijn van Leerdam

Voor korte tijd, in maart en april vorig jaar, was er sprake van een gedeeld gevoel van saamhorigheid. Medewerkers in de zorg kregen een groots applaus. De nieuwe coronaregels werden door bijna iedereen gerespecteerd. Horden vrijwilligers boden zich spontaan aan om hun buren te helpen, eenzame ouderen te bellen en boodschappen te doen voor mensen in een risicogroep.

Is het gek dat ik met warme gevoelens terugkijk op die korte tijd van saamhorigheid, aan het begin van de corona-epidemie?

In de nasleep van de epidemie is er weinig over van die saamhorigheid. Antivaxxers, B-artiesten en horecabazen strijden zij aan zij tegen de laatste resterende coronamaatregelen. Oude problemen als klimaatverandering en woningnood keren als een boemerang terug. Nederland is weer ouderwets gepolariseerd.

Nu is er genoeg om boos over te zijn, zoals de ultratraag verlopende formatie en de slappe aanpak van de woon- en klimaatcrisissen. Maar al die opgekropte frustratie waarmee mensen vechten tegen boa’s, ministers en windmolens, is dat wel zo terecht? Al die arrogante wijsneuzen die bewindslieden afblaffen op internet, coronamaatregelen gelijkstellen aan de jodenvervolging en via geheime facebookgroepen voor eigen parochie preken, wat schieten we daar eigenlijk mee op? Is het gek dat ik met warme gevoelens terugkijk op die korte tijd van saamhorigheid, aan het begin van de corona-epidemie?

Er is niets mis met woede en teleurstelling

Er is niets mis met woede en teleurstelling. Als je het maar inzet voor een rechtvaardige zaak, en helder blijft nadenken. Daar ontbreekt het nogal eens aan. Veel activisten hebben lak aan de feiten. Zij strijden niet voor een hoger doel, maar voor hun eigen gelijk. Dat is nergens beter zichtbaar dan in de ophef over Waku Waku, het Utrechtse restaurant dat in opspraak kwam door de coronamaatregelen niet te gehoorzamen.

Wie om het hardst schreeuwt dat anderen onrechtvaardig zijn, moet zelf het goede voorbeeld geven. Wat dat betreft hebben klimaatactivisten de moeilijkste klus van allemaal. Zij kunnen dan wel gelijk hebben met hun protest, maar probeer eens te leven zonder plastic, gas, auto’s en zware metalen. Dan kun je zelfs geen mobiele telefoon of notebook meer gebruiken om je frustratie te uiten op de sociale media. De activist die dat praktiseert, daar heb ik pas echt bewondering voor.

Wie om het hardst schreeuwt dat anderen onrechtvaardig zijn, moet zelf het goede voorbeeld geven

Het klinkt misschien gek, maar ik verlang terug naar de eerste maanden van de coronatijd. Het was een eenvoudige tijd, met meer saamhorigheid. Luchtvervuiling nam af en er was begrip voor de lastige beleidskeuzes, waar de overheid voor stond. Er was maar één echte controverse, die dwars door de hele samenleving liep. Dat was de strijd om wc-papier.

Martijn van Leerdam, 1984, is predikant van de Sloterkerk en de Opgang in Osdorp & Sloten. De meeste mensen weten niet dat hij de beste tostibakker is van Amsterdam. Zijn columns zullen vooral gaan over geloof, politiek en literatuur.

Deel en like deze blog