Student in de kerk

Anna PleijsierAls ik later groot ben ga ik nooit naar zo’n saaie hervormde kerk, was mijn mantra als kind en puber. Nu, jaren later, ben ik toch in de Noorderkerk beland.” Studente journalistiek Anna Pleijsier legt uit wat zij – als jongere – zoekt in een kerk. 

Ongelofelijk saai en ouderwets vond ik de kerk van mijn ouders, de plaatselijke hervormde kerk. Als kind vond ik het dan ook verschrikkelijk dat ik verplicht mee moest.  Met name de klanken van het orgel kon ik in de vroege ochtend slecht hebben. “Als ik later groot ben,” dacht ik dan bij mezelf, “dan ga ik naar een heel coole kerk met een band, waar kinderen niet stil hoeven te zitten. En een kerk waar ze niet zo ouderwets zijn met de catechismus en alleen maar mannen in het ambt.”

Die gedachte bleef ik nog lang vasthouden. Na het VWO heb ik nog een tijdje gereisd en miste ik echter toch die vastigheid van een ‘eigen’ kerk. Dus toen ik voor mijn studie naar Amsterdam vertrok ben ik meteen begonnen met de zoektocht naar een nieuwe gemeente. In dat jaar heb ik heel wat kerken in Amsterdam bezocht. En misschien komt het doordat ik een beetje ‘afgekoeld’ was na mijn reisjaar of omdat het toch vertrouwd aanvoelde, maar ik koos voor de ‘saaie’ Noorderkerk (die verrekte veel op de kerk van mijn ouders leek).

En ja, mijn ouders moesten toch even lachen toen ik ze vertelde dat ik me aan zou sluiten bij de Noorder na mijn gemier in het verleden over ‘saaie kerken’. Ondanks dat ik er vroeger naar op zoek was, bleek ik helemaal geen behoefte te hebben aan een drukke band, een kerk waar je moest staan en weer zitten en de kinderen vrij rondliepen. De rust en de vaste opbouw van de dienst spraken me enorm aan in zo’n drukke stad als Amsterdam.

Naast de rust die de Noorder uitstraalt, vond ik de manier van preken van dominee Visser en de openheid en diversiteit van de gemeente prettig. Ik was vanuit de kerk van mijn ouders een wat meer homogene groep gewend, mensen met een beetje een zelfde manier van denken. Blij verrast was ik toen ik merkte dat er in de Noorderkerk mensen van allerlei pluimage rondliepen. Er bleek niet één juiste manier van christen-zijn te zijn, nee, hier liepen mensen rond die allemaal op hun eigen manier vormgeven aan hun geloof.

Maar met name de openheid van de gemeente en dominee Visser hebben mij overgehaald lid te worden in de Noorder. Er is plek voor twijfel en moeilijke vragen, die worden niet uit de weg gegaan of afgedaan als onzin. Er wordt serieus naar je geluisterd, ook als jonge twijfelende student die het leven nog moet uitvinden. Als ik zei dat ik het gevoel had dat God er niet was, werd er niet gezegd wat ik moest doen om God wel te ‘ervaren’ maar werd er simpelweg geluisterd en werd mij de ruimte geboden zelf mijn manier van geloven te zoeken. Iets waar ik, juist als student, enorm naar op zoek was. Ik wilde zelf uitvinden waar ik stond en wat ik vond, los van mijn ouders. Ik zocht niet naar een kerk waar ze mij even gingen uitleggen hoe het zat.

Na drie jaar ben ik nog steeds erg gelukkig in de Noorderkerk, alleen dat er geen vrouwen in het ambt mogen blijft voor mij, nog steeds, een heikel puntje. Maar ja, geen kerk is helemaal zoals jij het wil, dat heb ik na mijn zoektocht wel geleerd.

Tekst en beeld: Anna Pleijsier

Sluit Menu