Een vreugde die blijkbaar dieper kan gaan dan verraad en de duisternis van het lijden. Een vreugde die verankerd is in iets anders dan omstandigheden. Ik werd daaraan herinnerd door een ouder echtpaar dat hun hele leven actief is geweest in het Koninkrijk van God in de stad. Nog steeds is hun huis, in een zijstraat van de grachtengordel, een plek van gebed en gastvrijheid. Naast al het mooie dat zij daarin hebben ervaren, kennen zij in hun leven diepe ervaringen van rouw, pijn en verdriet.

Zij vertelde me dat zij het verschil had geleerd tussen happiness en joy. Happiness is verbonden aan ‘what happened’ en afkomstig van het Noorse woord hap (kans of geluk). Dat zijn de mooie dingen in het leven die je blij maken, maar daarmee ook tijdelijk en soms zo weer verdwenen. Terwijl joy, afkomstig van het Latijnse gaudium, gaat over innerlijke vreugde. Dat is een bron die dieper reikt dan het hier en nu. Zij vertelde dat het voor haar een dagelijkse oefening is om zich eerst te verblijden in God, vóór al het andere.

Misschien raakt dit wel een kern van aanbidding: tijd en ruimte maken om je te verblijden in God. In zijn komst, in de weg die Jezus ging, in zijn liefde en genade, midden in de omstandigheden van het leven. We zien veel jonge mensen die op zoek zijn naar deze vreugde. Of ze nu heel succesvol zijn, of het leven tegenzit. En is dat niet juist wat we als kerk te bieden hebben? Een plek van vreugde geworteld in de levende hoop van Christus.

Bij we•Worship beginnen we er vaak mee. Mensen komen binnen met alles wat hun bezighoudt, en terwijl ze zich verzamelen rondom de band klinkt er een vrolijk lied en een eenvoudige uitnodiging om mee te doen. Altijd weer merk ik: dat kost iets. Het is kostbaar om de focus te verleggen van het alledaagse naar een diepere bron. Soms duurt het even voordat het op gang komt. Maar wanneer mensen mee durven zingen, begint het te stromen. Er verschijnt een glimlach, er komt vreugde in de groep en er ontstaat ruimte om God te ontmoeten.

Misschien is dat wel de verborgen kracht van de veertigdagentijd. Dat we andere bronnen van vreugde even los durven laten, om iets te proeven van Zijn vreugde. Om daarin onze kracht te vinden – wat er ook op ons pad komt.