Waarom ze meelopen: stemmen van de Pride Pelgrimage

Afgelopen weekend liepen tientallen mensen in stilte van Wormerveer naar Amsterdam tijdens de Pride Pelgrimage. Deelnemers zijn gelovige lhbtiqa+ personen en bondgenoten die met hun tocht laten zien dat geloof en queer zijn elkaar niet uitsluiten. Minder aandacht voor statements, meer voor aanwezigheid. Twee pelgrims vertellen waarom zij meeliepen – en waarom zichtbaarheid in de kerk, ook in 2025, nog altijd van betekenis is.

‘Samen lopen in liefde en geloof’
“Het is mooi als mensen samen lopen in liefde en geloof,” vertelt Asumpta Nakabugo, deelnemer aan de Pride Pelgrimage. “We hebben een gemeenschappelijk doel en richten ons op een gedeelde missie. Dat maakt ons sterk als gemeenschap – en helpt anderen ons beter te begrijpen.”

Volgens Asumpta gaat het niet alleen om zichtbaarheid, maar ook om verbinding tussen kerken. “Wanneer de kerk verenigd is, gebeurt er iets moois. In het Engels zeggen we: United we stand, divided we fall. Dat geldt ook voor de kerk van Christus.”
Via een vriend kwam hij bij de pelgrimage terecht. “Ik leer vandaag nieuwe mensen kennen. Ze zijn zó vriendelijk – echt prachtig.”

‘Zichtbaar zijn maakt verschil – voor jezelf én voor anderen’
Vijf jaar geleden wilde Mirjam Reuring al meelopen met de allereerste Pride Pelgrimage, maar het kwam er toen niet van. Twee jaar geleden lukte het wel – en sindsdien is Mirjam erbij. “Ik hoorde hoe enthousiast mensen waren en dacht: ik heb echt iets gemist.”

Voor Mirjam is meedoen belangrijk omdat nog niet elke kerk een veilige plek is voor lhbtqia+ personen. “Dit is een manier om zichtbaar te zijn en te laten weten: je bent niet alleen. Het gaat om de ontmoeting, onderweg, met elkaar én met voorbijgangers die nieuwsgierig zijn.”

Mirjam is actief bij het Leger des Heils op de Wallen in Amsterdam. “We zijn daar een open en inclusieve gemeenschap. Zelf help ik met vieringen, speel gitaar en zit in commissies die zich landelijk inzetten voor inclusie. Zelfs in onze liturgie letten we erop dat iedereen zich herkent.”

Wat Mirjam voelt tijdens de pelgrimage? “Thuiskomen. Het is gewoon one big family.”