Thirza: ‘Vanaf oktober 2023 heb ik als programmamaker bij NEWConnective gewerkt – de plek die van oudsher het studentenpastoraat van de VU was. Het was soms een wat vage plek, tussen de context van de Vrije Universiteit en die van de Protestantse Kerk Amsterdam (PKA) in. Ik kwam direct vanuit mijn master Peace, Trauma and Religion het werk in rollen en kon mijn opgedane kennis direct toepassen. Het was een periode van studentenprotesten en veel onrust op de universiteit. Als programmamakers bij NEWConnective probeerden we ruimte te maken voor de rouw, de woede en het verdriet van het moment. De thema’s die bij NEWConnective voorbijkomen raken per definitie al aan de essentie van het leven: thema’s als falen, relaties, liefde, zelfmoord en verlies passeren allemaal de revue. Tijdens de rouwcafé’s, die we viermaal per jaar aanboden, kwam het gesprek altijd snel op de betekenis van het leven en kwamen er diepe zingevingsvragen op tafel. Daar voelde ik bijna elke keer: hier gebeurt iets wezenlijks.’

Wat heeft de samenwerking je gebracht?

‘Het interlevensbeschouwelijke karakter van het team (NEWConnective heeft altijd één programmamaker die vanuit de PKA werkt, één islamitische programmamaker en één wildcard: deze plek wordt gevuld door mensen met een niet-religieuze of een andere religieuze achtergrond dan de andere twee programmamakers) heeft mij als persoon enorm verrijkt. De samenwerkingen met de Westerkerk en de Fatihmoskee  en ook met het Wereldhuis waren, denk ik, de hoogtepunten van mijn werk. De iftars, de maaltijden om het vasten te verbreken tijdens ramadan, die we met hen organiseerden, vond ik heel fijn. De onderlinge verbinding en het wederzijdse leren zijn wat mij betreft voorbeelden van wat het betekent om als kerk aan vrede te bouwen.’

Wat betekende het contact met studenten voor je?

‘Het was enorm waardevol om in het contact met studenten hun zoektocht mee te maken. Veel studenten ervaren een heel hoge werk- en prestatiedruk en zitten ook nog eens in een formatieve fase van hun leven. Het is een tijd waarin veel vragen spelen over wie je nu eigenlijk bent, en wie je wilt worden. Het is prachtig om daarin te mogen meedenken, en af en toe mijn eigen bronnen van inspiratie te mogen delen. Juist in zo’n veelkleurige omgeving als de universiteit vond ik het heel mooi om vanuit mijn eigen spiritualiteit te werken en van anderen te leren.’

Wat hoop je voor de toekomst?

‘Ik hoop dat de PKA in het studentenwerk blijft investeren na mijn vertrek. Het is belangrijk dat er een plek is waar studenten terecht kunnen met hun vragen, en waar iemand zonder oordeel en met radicale aanvaarding van hen als persoon naar ze luistert en met ze meedenkt. Ik hoop ook dat de kerk blijft reflecteren op zichzelf: wie zijn we, en wat voor geschiedenis dragen we mee? En hoe geven we op een contemporaine manier vorm aan een levend en geïnspireerd geloof?’